Autor: Marta Korycińska

  • Zaburzenie przetwarzania sensorycznego

    Zaburzenie przetwarzania sensorycznego to zaburzenie neurorozwojowe wpływające na sposób, w jaki mózg przetwarza i reaguje na informacje zmysłowe.

    Doświadczenia sensoryczne są podstawową częścią naszego codziennego życia — obejmują wszystko: od smaku jedzenia, przez odczucie ubrania na skórze, po dźwięki otoczenia.

    Jednak u dzieci z zaburzeniem przetwarzania sensorycznego te bodźce mogą stać się przytłaczające lub zniekształcone, co prowadzi do stresu, frustracji i „wybuchów” w codziennym funkcjonowaniu.


    Wpływ zaburzenia przetwarzania sensorycznego

    SPD może ujawniać się na różne sposoby, m.in.:

    1 – Nadreaktywność sensoryczna :
    Twoje dziecko może być nadwrażliwe na bodźce, reagując silnie nawet na łagodne wrażenia, takie jak określone faktury, jaskrawe światła czy głośne dźwięki. Nowe miejsca i sytuacje bywają wtedy trudne i wywołują lęk.

    2 – Niedoreaktywność sensoryczna:
    Dziecko może być niedowrażliwe, mieć ograniczoną świadomość bodźców, zmian temperatury czy otoczenia. To może rodzić zagrożenia bezpieczeństwa, bo nie zauważa potencjalnych niebezpieczeństw.

    3 – Poszukiwanie wrażeń:
    Dzieci z SPD mogą aktywnie poszukiwać bodźców bardziej niż rówieśnicy, co przejawia się wierceniem, niepokojem ruchowym. Niestety, ich naturalna potrzeba stymulacji bywa źle rozumiana.

    4 – Trudności w różnicowaniu bodźców:
    Kłopot z odróżnianiem faktur, smaków czy dźwięków może wpływać na nawyki żywieniowe — dziecko trzyma się znanych, „bezpiecznych” pokarmów.


    Wspieranie sensorycznych potrzeb Twojego dziecka

    Życie z SPD bywa emocjonalnie wymagające zarówno dla dziecka, jak i rodziny. Ważne, by uznać, że emocje dziecka są zasadną reakcją na jego unikalne doświadczenia sensoryczne.

    Współpraca z terapeutą zajęciowym doświadczonym w integracji sensorycznej pomoże dziecku radzić sobie i rozwijać się z odpowiednim wsparciem przez całe życie.


    Skuteczne strategie pomocy dzieciom z SPD

    1 – Skorzystaj z wiedzy specjalistów:
    Zacznij od konsultacji z pediatrą lub terapeutą zajęciowym specjalizującym się w przetwarzaniu sensorycznym. Zespół fizjo- i terapii zajęciowej dzieci oceni zachowania spójne z SPD i przygotuje spersonalizowany program wsparcia.

    2 – Stwórz przyjazne sensorycznie otoczenie:
    Ogranicz wyzwalacze: miękkie oświetlenie, słuchawki wygłuszające, narzędzia sensoryczne (fidgety, zabawki do ściskania).

    3 – Celebruj małe zwycięstwa:
    Dzieci ze specjalnymi potrzebami mierzą się z trudnościami, których inni nie dostrzegają. Doceniaj każde osiągnięcie, nawet drobne — wzmacnia to poczucie własnej wartości i pewność siebie.

    4 – Ustal „dietę sensoryczną”:
    W porozumieniu z terapeutą zaplanuj regularne aktywności sensoryczne w ciągu dnia, by budować pewność i regulować doświadczenia bez nadmiernego stresu.

    5 – Bądź adwokatem swojego dziecka:
    W szkole i w sytuacjach społecznych współpracuj z nauczycielami i terapeutami, by zapewnić właściwe dostosowania i wsparcie.

    6 – Empatia i cierpliwość:
    Zrozum, że reakcje dziecka nie są celowe. Bądź cierpliwy, empatyczny, waliduj emocje. Zapewnij bezpieczną przestrzeń do ekspresji podczas napadów złości/przeciążenia.


    Edukacja i świadomość

    Edukowanie siebie, nauczycieli i opiekunów na temat SPD Twojego dziecka sprawia, że otoczenie lepiej rozumie potrzeby i potrafi skuteczniej wspierać. Przy odpowiednim wsparciu dziecko może znacznie lepiej regulować reakcje na bodźce, które wcześniej wyzwalały trudności, lub mieć przygotowane plany ograniczania ich wpływu.

    Jeśli rozpoznajesz te zachowania u swojego dziecka, nawet w niewielkim stopniu i bez formalnej diagnozy, pomożemy Ci głębiej zrozumieć problem i dobrać najlepsze formy wsparcia na przyszłość.

    Rozumiemy Twoje obawy o dobrostan, edukację i przyszłość dziecka. Aby zmniejszyć niepokój, zachęcamy do poszerzenia wiedzy. Kontakt ze specjalistami z zakresu fizjoterapii i terapii zajęciowej dzieci dostarczy cennych wskazówek, odpowiedzi i sprawdzonych sposobów wsparcia. Polecamy naszym zdaniem najlepszą specjalistę w Polsce, która prowadzi zajęcia z integracji sensorycznej pod uroczą nazwą sensorini.pl (z czym Ci się kojarzy?). No właśnie! Z ciepłem i pogodą jak w Santorini! Taka właśnie jest pani Anna!

  • Co to jest integracja sensoryczna?


    Jako terapeuci interesujemy się tym, w jaki sposób nasza umiejętność rozumienia własnego ciała i otoczenia wpływa na to, co robimy w takich obszarach jak zabawa, umiejętności życiowe, relacje, samoobsługa i uczenie się.
    Często proszeni jesteśmy o zbadanie trudności w przetwarzaniu sensorycznym, które ograniczają zdolność danej osoby do interakcji z innymi, z otoczeniem oraz do wykonywania znaczących aktywności.
    Udzielamy porad i zwiększamy świadomość tego, w jaki sposób kwestie sensoryczne mogą pomagać jednostkom w wykonywaniu i podejmowaniu aktywności.
    Celem tej broszury jest dostarczenie informacji rodzicom/opiekunom, którzy mają obawy dotyczące zdolności dziecka do przetwarzania informacji sensorycznych. Broszura zawiera porady i strategie, które można wdrożyć, zanim konieczne będzie skierowanie.

    Świetnie wytłumaczenie, czym jest terapia integracji sensorycznej oraz praktyczne porady dotyczące SI znajdziecie w tym artykule terapia integracji sensorycznej – co to jest?


    Zrozumieć kwestie sensoryczne

    Nasze życie jest pełne doświadczeń sensorycznych i wszyscy reagujemy na nie w różny sposób. Dotykamy, poruszamy się, smakujemy, słyszymy, wąchamy i widzimy.

    Możemy być ŚWIADOMI lub PODŚWIADOMIE ŚWIADOMI tego, gdzie jesteśmy i jak wchodzimy w interakcje z otoczeniem.

    • czasem poszukujemy informacji sensorycznych, by poczuć się lepiej (np. przytulenie)
      albo
    • czasem wycofujemy się od niektórych bodźców, gdy nas przytłaczają (np. bardzo głośny hałas lub jaskrawe światła).

    Większość osób potrafi bez trudu interpretować informacje sensoryczne, dzięki czemu doświadczenie i aktywność przebiegają pomyślnie.

    Mogą istnieć osoby, które reagują inaczej na bodźce, ale nie wpływa to na ich funkcjonowanie w codziennym życiu. Na przykład dziecko może nie lubić pewnego zapachu, smaku lub faktury na skórze, ale nie przeszkadza mu to w uczestnictwie w codziennych czynnościach.

    W takim przypadku — DZIECKO NIE WYMAGA SKIEROWANIA DO TERAPEUTY ZAJĘCIOWEGO.


    Jednak u niektórych osób pojawia się trudność w interpretowaniu informacji sensorycznych i może to wpływać na to, jak się czują, myślą, zachowują i reagują.

    Może to zakłócać funkcjonowanie w zabawie, w szkole, w czynnościach życia codziennego, w samoobsłudze, uczeniu się i relacjach.


    Gdy przetwarzanie informacji sensorycznych staje się wyzwaniem

    Aby pomóc zidentyfikować możliwe trudności w przetwarzaniu bodźców, warto:

    • Obserwować zachowanie.
    • Przeanalizować wpływ 7 zmysłów:
      słuch, wzrok, smak, węch, dotyk, ruch (układ przedsionkowy), propriocepcja (informacje z mięśni i stawów o ułożeniu ciała).
    • Przyjrzeć się kumulacji bodźców w czasie (np. w ciągu dnia szkolnego).
    • Zidentyfikować preferencje lub wrażliwości sensoryczne danej osoby.
    • Wprowadzić strategie sensoryczne pomagające uspokoić sytuację (patrz s. 9).
    • Zmodyfikować swoje podejście lub wypróbować inną strategię.

    Identyfikowanie trudności w przetwarzaniu sensorycznym

    Może istnieć wzorzec reakcji na bodźce. Tabela poniżej opisuje różne reakcje, które mogą pomóc taki wzorzec rozpoznać.

    Identyfikacja wzorca pomoże przewidywać nieadekwatne reakcje i dobrać odpowiednie strategie.


    Tabela 1 — Reakcje na informacje sensoryczne

    WYSOKA WRAŻLIWOŚĆNISKA WRAŻLIWOŚĆ
    SŁUCHHałas odczuwany jak „spotęgowany”. Nie lubi głośnych dźwięków. Łatwo się płoszy. Lubi „żuć”, aby stłumić hałas. Niepokoi się przed spodziewanym hałasem (dzwonek szkolny).Mówi głośno. Lubi głośne dźwięki. Nie wychwytuje oczekiwanych sygnałów (sprawia wrażenie, jakby nie słyszał).
    WZROKNie lubi jaskrawego oświetlenia. Woli ciemniejsze otoczenie. Rozprasza go nadmiar bodźców wzrokowych.Potrzebuje więcej bodźców wzrokowych, aby zareagować. Lubi jasne otoczenie, refleksy lub wirujące światła.
    SMAK/WĘCHNie lubi intensywnych smaków. Woli smaki łagodne. Smakuje lub wącha przedmioty, ubrania, ludzi itp. Przeszkadzają mu nowe zapachy — łatwo odruch wymiotny.Je produkty niebędące żywnością. Lubi dużo twardych, chrupiących potraw. Pragnie mocnych smaków. Słabo reaguje na brzydkie/mocne/dobre zapachy. Lubi stałą temperaturę potraw (bardzo gorące lub zimne).
    DOTYKUnika dotyku. Kocha lub nienawidzi przytulania. Bierze do ust przedmioty. Lubi tylko określone faktury ubrań. Nie lubi brudzącej zabawy. Może reagować agresywnie na dotyk innych. Łatwo odczuwa ból i jest wrażliwy na temperaturę.Potrzebuje mocniejszego dotyku, by zareagować. Bywa zbyt silny w kontakcie (heavy-handed). Zbyt mocno ściska przedmioty. Staje zbyt blisko innych. Wydaje się nie reagować na ból lub temperatury.
    RUCH (PRZEDSIONKOWY)Nie lubi kręcenia, skakania. Szybko robi mu się niedobrze/kręci w głowie. Nie lubi miejsc pełnych ruchu (sklepy, plac zabaw). Unika aktywności z oderwaniem stóp od ziemi (huśtawki).Jest w ciągłym ruchu. Ma trudność z siedzeniem spokojnie. Ciągle się wierci, stuka. Biega zamiast chodzić. Szybki, ale słabo skoordynowany.
    ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA (PROPRIOCEPCJA)Nie lubi, gdy inni są zbyt blisko. Tworzy własne granice (np. musi stać na końcu kolejki). Unika tłumu (np. zatłoczone sklepy).Wpada na rzeczy lub ludzi, potyka się. Staje zbyt blisko innych. Wciska się w małe przestrzenie lub kąty. Patrzy pod nogi przy schodzeniu po schodach.

    Praktyczne podejście

    Przy radzeniu sobie z trudnościami przetwarzania sensorycznego ważne jest, aby wszyscy zaangażowani w opiekę nad dzieckiem stosowali te same metody i utrzymywali podejście 24-godzinne.

    Wsparcie wizualne

    Gdy ktoś ma trudność z komunikacją i słuchaniem lub nie potrafi się skupić, pomocny może być wizualny plan dnia lub lista zadań.

    Środowisko

    Przeanalizuj otoczenie dziecka i to, co można zrobić, aby zmniejszyć potencjalne wyzwalacze stresu oraz promować pozytywne doświadczenia. Czy pokój jest zbyt jasny? Zbyt głośny? Za bardzo zagracony?

    Rutyny

    Tworzenie list i organizacja rutyny pomagają nam czuć spokój. Szczególnie po szkole i przed snem — to sprzyja wyciszeniu. Dobra organizacja daje dziecku poczucie kontroli nad przebiegiem dnia.


    Tabela 2 — Strategie wyciszające i pobudzające

    Strategie wyciszające
    (gdy dziecko jest przestymulowane i odczuwa lęk — pomagają się uspokoić)

    • Siedzenie pod ciężkim kocem.
    • Dłonie na głowie i delikatny nacisk w dół.
    • Podkurczenie nóg (kolana do klatki) i „ściśnięcie”.
    • Głęboki masaż uciskowy.
    • Powolne kołysanie (fotel bujany).
    • Mocne przytulanie.
    • Zapach lawendy (ostrożnie; nie używać przy alergiach).
    • Ściskanie i rozluźnianie małego „fidgetu”.
    • Schowanie się w małej, przytulnej przestrzeni.
    • Ssanie cukierka.
    • Picie gęstego jogurtu lub koktajlu przez słomkę.

    Dłużej działające pomysły (wyciszające):

    • Powrót ze szkoły z ciężkim plecakiem.
    • „Pompki” przy ścianie lub na krześle regularnie w ciągu dnia.
    • Czas „chill out” przed odrabianiem lekcji.
    • Pomoc w domu przy „ciężkich pracach”: przesuwanie kanapy, donic, odkurzanie.
    • Ciężka kurtka lub koc na ramionach podczas czasu wyciszenia.
    • Kącik sensoryczny z ulubionymi zabawkami/aktywnościami.
    • Ściskanie i kołysanie się o piłkę gimnastyczną.

    Strategie pobudzające
    (gdy dziecko nie jest dość pobudzone, by skupić się na zadaniu)

    • Krótkie ruchy góra–dół.
    • „Jumping jacks”.
    • Klaskane zabawy i gry.
    • Robienie min — szeroko otwarta buzia i oczy, albo mocne „skurczenie” twarzy.
    • Tupanie w miejscu.
    • Kwaśny cukierek.
    • Chrupiące przekąski.
    • Zimne napoje z lodem.

    Dłużej działające pomysły (pobudzające):

    • Włącz w rutynę regularne zrywy aktywności (skoki, „pompki na krześle”).
    • Aktywności pobudzające można wykonywać przed zadaniami wymagającymi uwagi i zaangażowania.

    Podsumowanie

    Mamy nadzieję, że pomogliśmy lepiej zrozumieć, jak trudności w przetwarzaniu sensorycznym wpływają na codzienne życie. Zaproponowane porady i strategie można wdrażać w domu, w szkole, w przedszkolu — i pomogą one radzić sobie z częścią wyzwań sensorycznych, z jakimi mierzą się dzieci. Dla wielu dzieci to właśnie jest właściwe podejście.

    Polskie Towarzystwo Integracji Sensorycznej

    Co dalej?

    Jeśli jednak trudności w przetwarzaniu sensorycznym utrzymują się i wpływają na udział dziecka w czynnościach życia codziennego, można złożyć skierowanie do Dziecięcej Terapii Zajęciowej przez pracownika ochrony zdrowia, szkołę lub przedszkole.
    Jeżeli skierowanie zostanie przyjęte, przeprowadzona zostanie ocena zdolności dziecka do przetwarzania bodźców, a porady zostaną przekazane Tobie i szkole do codziennego stosowania.